In India zijn koeien overal, niet alleen op het platteland maar ook in steden en stadjes. Omdat aan propaangas een prijskaartje hangt dat niet voor iedereen is weggelegd, wordt er ook in de stad soms nog op hout gekookt. Arme gezinnen die hun leven in de stad combineren met agrarische activiteiten daarbuiten kunnen enorm worden geholpen met biogas.
Biogas in de stad
Margankunte is een stadje in het glooiende landschap ten noordwesten van Bagepalli. Saramangolamma woont er samen met haar man Vishwashwaraya en hun twee volwassen kinderen in een huis pal aan de doorgaande weg. Een verhoogde stoep, die de gebruikelijke barrière vormt tegen de grote hoeveelheid water die er tijdens de moessonregens door de straten stroomt, scheidt het huis van de drukke straat.
Het kleine stadje heeft eerder iets weg van een groot dorp. Stadse activiteiten aan de hoofdwegen en rondom een centraal pleintje; met bijbehorende levendigheid en lawaai. Even daarvandaan, in de onverharde zijstraten, overheerst een dorps karakter. Zo ook aan de achterzijde van het huis van Saramangolamma. Hoewel er niet echt sprake is van een erf zoals je dat in dorpjes aantreft, is er een soort van patio die net genoeg ruimte biedt voor de biogasinstallatie en hun drie koeien.
“Iedere ochtend wandelt mijn man met de koeien naar ons stukje grond drie kilometer buiten Margankunte. De koeien kunnen er grazen terwijl Vishwashwaraya op het land werkt. Als er veel te doen is, helpt onze zoon hem. Als mijn man het in zijn eentje wel af kan, probeert Vijay Kumar elders als coolie een dagje aan de slag te gaan”, zo verduidelijkt Saramangolamma de taakverdeling.
Handeltje in armbanden
Ondertussen houden Saramangolamma en haar dochter Lelawathi thuis de zaken in de gaten. De kleine raamloze >betonnen voorkamer direct aan de straatkant doet dienst als winkeltje en een klant hoeft maar even te roepen en één van hen snelt al toe. Een kleedje op de grond nodigt klanten uit om er rustig voor te gaan zitten terwijl Saramangolamma zich nestelt naast het houten frame vol kleurige bangles. Deze glazen armbanden, in setjes van een dozijn, zijn binnen de hinducultuur onmisbaar en daardoor een goed artikel om te verkopen. Al is de winstmarge bijzonder laag en wordt er per setje misschien maar 20 cent verdient, toch zijn de inkomsten van twee of drie setjes per dag van wezenlijk belang voor Saramangolamma en haar gezin.”
“Eens in de maand reis ik naar Hindupur om een nieuwe voorraad in te slaan. De reis neemt een hele dag in beslag. Voordat we gebruik maakten van biogas moest ik de reis wel eens uitstellen omdat ik er gewoon geen tijd voor had. Maar nu heb ik altijd een uitgebreid assortiment voor handen en gebeurt het maar zelden dat iemand weggaat zonder een nieuw setje bangles te kopen”, zo illustreert Saramangolamma haar extra profijt van biogas.
