Dat mest nuttig is, hoef je de mensen op het platteland van India niet te vertellen; dat weten ze allang. Van oudsher wordt mest vermengd met wat water om vervolgens te worden gebruikt om de droge ondergrond van aarde van een huisje of het erf mee in te smeren; het voorkomt stof en is goed tegen insecten. Het met de hand mengen van mest met water is dan in Nederland misschien een wat ongewone handeling, in de kleine dorpen in India is het een alledaags praktijk.
-<
Traditie
Ook Mala heeft net mest met water gemengd. Niet alleen voor de biogasinstallatie maar ook ter voorbereiding van een typisch Indiase decoratieve volkskunst: het maken van een rangoli. Nu deze af is, staat ze in de deuropening van haar woning het resultaat te bekijken. De traditionele decoratieve afbeelding wordt gecreëerd door op een ondergrond van uitgesmeerde mest een illustratie met rijstpoeder te maken. Rangolis vormen een belangrijk onderdeel in de hindoeïstische cultuur en zijn bedoeld om de goden gunstig te stemmen.
-
Designs worden zorgvuldig gemaakt, met de hand, door de poeder tussen duim en wijsvinger te nemen en voorzichtig de lijnen mee te tekenen, vaak met behulp van een raamwerk van punten. Door de punten met elkaar te verbinden, ontstaat het uiteindelijke ontwerp. Ieder festival of religieuze dag, kent zijn eigen specifieke afbeeldingen. Door kleurstof aan de rijstpoeder toe te voegen, ontstaan de meest vrolijke designs.
-
“Hoewel het grootste deel van de mest van onze twee koeien linea recta naar de biogasinstallatie gaat, gebruik ik een beetje mest als ondergrond voor de rangoli. Voor ons zijn rangolis belangrijk en is het zaak deze regelmatig te vernieuwen. In ieder geval wekelijks maar liever vaker en met steeds weer iets anders, als het even kan” verklaart Mala.
-
Mala woont samen met haar man en hun drie dochters in Konrnahali, een dorp ten oosten van het stadje Chickballapur. Ze is blij dat ze geen hout meer hoeft te sprokkelen en nu met meer zorg en aandacht haar huishouden kan runnen. Een goed verzorgde rangoli hoort daar voor haar zonder meer bij. Hout sprokkelen in het bos is niet zonder risico, benadrukt Mala: “ Er is ons nooit iets ergs overkomen maar soms hoor je vreselijke verhalen. De kans op een beet van een cobra die zich schuil houdt onder het hout en je flink te pakken kan nemen als je pech hebt, is toch iets waar je iedere keer weer rekening mee houdt. Maar ook de reprimandes van boswachters liegen er soms niet om”.
-
Drukke oogstperiode
Mala en haar man Srinivasa hebben een mangoplantage van ongeveer 4 hectare; met in totaal 250 mangobomen. Van begin maart tot eind april wordt de vrucht geoogst en worden er lange dagen gemaakt. “Nu we geen hout meer hoeven te sprokkelen, hebben we meer tijd voor ons werk, wat zeker in de drukke periode erg welkom is. Met de eigen tractor gaan we naar de markt in Chickballapur om daar de mangos te verkopen”. Mala ziet biogas als een positieve ontwikkeling en kijkt al verder: Wat zou het toch fantastisch zijn als we over een tijdje misschien ook wel gebruik zouden kunnen maken van zonne-energie”.
