In het dorp Chendur wordt hard gewerkt aan de bouw van vijfendertig biogasinstallaties. Pal naast het huis van Thipakka wordt de laatste hand gelegd aan het metselwerk van de installatie die zij binnenkort in gebruik gaat nemen. Ze helpt zelf mee met de bouw. Op de grond mengt ze cementpoeder met zand en water om vervolgens de schaal aan de bouwvakkers aan te reiken. Alles gaat handmatig.
Koken onder een afdakje
Als er een korte pauze wordt ingelast, veegt Thipakka met de binnenkant van haar hand de zweetdruppels van haar voorhoofd. Voldaan kijkt ze naar het resultaat; de installatie is bijna af. Over niet al te lange tijd kan ze koken op biogas. Tot het zover is gaat ze, net als altijd, drie dagen in de week er op uit om hout te sprokkelen. Om vijf uur in de ochtend, ruim voordat het licht wordt, verlaat ze haar huis en pas tegen het middaguur is ze terug. Ondertussen zijn haar twee kinderen, zoon Venkatesh van 16 en dochter Chandrika van 11, alleen thuis en gaan ze naar school zonder ontbijt. Heel gebruikelijk voor gezinnen waar op hout wordt gekookt. Dat ze de kinderen alleen moet laten, vindt ze moeilijk maar ook dat is binnenkort gelukkig voorbij.
Koken doet Thipakka onder een provisorisch afdakje naast de ingang van haar huis. Niet helemaal waterdicht en tijdens de regentijd is koken daarom wel eens extra lastig. Voordeel is wel dat haar huis zo rookvrij blijft.
Een nieuw begin
Vier jaar geleden overleed haar echtgenoot. Hij was al lange tijd zwaar aan de alcohol. Zijn lichaam kon het gewoon niet meer aan. In plaats van te treuren besloot Thipakka er het beste van te maken. “Ik had het gevoel dat er een nieuw leven voor me aanbrak, zegt ze zichtbaar opgelucht. “Als vrouw alleen is het niet gemakkelijk met twee opgroeiende kinderen maar liever alleen dan met een alcoholist als man. Altijd maar in onzekerheid zitten of er nog iets van het huishoudbudget over bleef voor de gewone dingen in plaats van voor zijn verslaving. Nu kan ik tenminste zelf de beslissingen nemen. Het besluit om me aan te melden voor biogas, voelt eveneens als een nieuw begin”, zegt ze met een verwachtingsvolle blik in haar ogen.
Thipakka heeft een klein stukje grond, ongeveer twee hectare. De ragi is net geoogst; die is voor eigen gebruik. Hout halen kost veel tijd, evenals het koken op hout. Daarnaast verzorgt ze haar vee: twee koeien, twee buffels en zes schapen. Ze probeert rondt te komen van de opbrengst van de melk, ongeveer 30 euro in de maand. Als ze straks biogas heeft, is er meer tijd om als coolie te werken en zo gaandeweg hoopt ze een beetje te kunnen investeren in haar eigen stukje grond. “Ik heb alle vertrouwen in de toekomst”, besluit ze en met frisse moed gaat ze weer aan de slag.
